Dzisiaj było epicko. Przynajmniej na początku. Płynąłem przez jakieś morze okrętem, który śmiało mógłby brać udział w kręceniu Piratów z Karaibów. Co więcej byłem tam jedną z ważniejszych osób, która decydowała dokąd płynie cała załoga. Nie, nie byłem kapitanem. Byłem o szczebel wyżej, ja mówiłem kapitanowi dokąd płyniemy. Dotarliśmy do miejsca bliżej niezidentyfikowanego, przynajmniej ja go nie kojarzę.
Późniejszego fragmentu za bardzo nie pamiętam. Wiem, że szedłem drogą jakby przez ogródki działkowe do swojego samochodu. Po drodze napotkałem na jakieś utrudnienia, jednak co to dokładnie było nie pamiętam. Prawdopodobnie jakiś czynnik ludzki w postaci szeroko pojętych chuliganów. Zresztą nie wiem po co szedłem do samochodu, gdyż i tak w końcu nim nie jechałem.
Dalszą podróż kontynuowałem przez las. Po wyjściu z niego znalazłem się na targu, gdzie spotkałem L. i W.. One zaoferowały mi coś w stylu dopalaczy. Jak się okazało znajdowaliśmy się w Niemczech, mimo że targ do złudzenia przypominał jeden z poznańskich. Tam to 'coś' było legalne. Skosztowałem tego specyfiku. Wyglądem przypominał takie kwadratowe tabletki, chyba na gardło, z kulistym wklęśnięciem w środku. Efektu jednak nie odczułem. Za to czas z nimi spędzony wspominam bardzo miło. Nie ma to jak odrobina pozytywnej energii ze snu rzutująca na dzień.

Stałem przed domem, na chodniku. Był wieczór. Rozmawiałem z kimś. Nagle Zauważyłem, że w naszą stronę jedzie przyczepa. Nie bardzo wiem, jak na dwóch kołach była w stanie jechać, ale jechała. Zdążyliśmy się odsunąć. Ostatecznie rozbiła się na drzewie na końcu ulicy. Od tej pory, tuż przed tym końcem każdy samochód wpadał w poślizg i albo lądował na drzewie, albo na innym aucie. Skończyło tak jakieś 6 pojazdów.
Obudziłem się rano, poszedłem na śniadanie i dowiaduję się, że w Poznaniu był karambol na 41 samochodów. Prawie jak proroczy sen.
Inny sen z nocy dzisiejszej był bardzo dziwny. W jakimś domu na środku łąki/pola zabarykadowali się kryminaliści. Początkowo było ich 4, jednak z czasem 2 się rozpłynęło. Ja byłem wśród policjantów, którzy mieli w jakiś sposób odzyskać dom. Gdy negocjator zawiódł wbrew rozkazom postanowiłem udać się do środka. Z jednym sobie poradziłem, natomiast drugim okazał się być P.. Powiedziałem o tym R. który był ze mną na służbie. Nie wiedzieliśmy co z tym zrobić - wydać go, czy nie? Ostatecznie odszedłem stamtąd. W drodze rozmawiałem z M. i H. (nie wiem skąd się wzięli). Rozmawialiśmy o mojej grupie. Mieli takie same poglądy jak ja. Więcej nic nie pamiętam, poza tym że spotkaliśmy jakiegoś profesora.

Za całego snu pamiętam tylko mały wycinek, samą końcówkę. Szedłem swoją ulicą, wracałem do domu. Gdy byłem już prawie u celu, z lasu wyszedł zielony stwór. Wysoki, z sylwetką mężczyzny, łysy, zielony. Ciemnozielony. Podszedł do mnie, swoją twarz przyłożył niemal do mojej i powiedział:

Jestem Jezusem.

Poczułem wtedy, że jest on zrobiony z metalu. Zacząłem się od niego oddalać, wszedłem do domu. On jednak podążał za mną. Nie pomagało zamykanie wszystkich drzwi za sobą, on ciągle podążał moim śladem. Nie pamiętam jak to się skończyło.

Byłem nad morzem. Zdecydowanie nad polskim morzem - wnioskuję po pogodzie i plaży. Nie wiedzieć dlaczego postanowiłem pójść oddać krew. Stacja krwiodawstwa mieściła się w olbrzymim dość ponurym budynku. Oddałem tyle ile miałem. Jak się okazało igłę wbijała we mnie moja ciocia. Warunki w tym 'gabinecie' nie były zbyt przyjemne. Po zakończeniu całej procedury nie mogłem znaleźć wyjścia z budynku. Jego ogrom mnie przytłaczał. Znalazłem się w czymś w rodzaju sali lodowej, tam też spotkałem kilku znajomych. Nie pamiętam o czym mówiliśmy. Wtedy jednak zauważyłem, że nie otrzymałem czekolad po oddaniu. Nie chciałem jednak wracać, bo obawiałem się, że się zgubię. W końcu znalazłem wyjście. Był jesienny wieczór. Na czymś w rodzaju dziedzińca spotkałem starszego mężczyznę. Powiedział mi, że powinienem jednak wrócić po czekolady. Zaprowadził mnie do budynku, poprowadził po korytarzach, po czym zniknął. Nie mogłem znów znaleźć drogi. Ani powrotnej na zewnątrz, ani do gabinetu.

Znów było piłkarsko. Ponownie miało to związek z Lechem, tym razem z meczem z Deportivo. Jakimś cudem znalazłem się na boisku, co więcej byłem piłkarzem Kolejorza. Z samej gry pamiętam niewiele, poza tym że w pewnym momencie dość ostro sfaulowałem przeciwnika. A w zasadzie przeciwniczkę, bo właśnie po tym faulu zorientowałem się, że w drużynie przeciwnej występują same dziewczyny. W dodatku dość ładne. Co do faulu, to moja rywalka już się z murawy nie podniosła. Co było dalej nie pamiętam.