Było bajkowo. I realnie zarazem. Magicznie.
Szedłem z M. przez miasto. Była zimowa noc, padał śnieg. Wszystko wyglądało bardzo pięknie, światła wspaniale rozświetlały Poznań. M. miała na sobie białą, zwiewną sukienkę. Zupełnie nieadekwatną do pogody, jednak piękną. Wyglądała w niej zjawiskowo.
Weszliśmy do Thonetu. Miejsce zupełnie nieadekwatne do klimatu snu. Jednak kilka rzeczy było tam innych niż w 'realu'. Po wejściu do budynku, przed wejściem do pubu można było zagrać w coś takiego, jak jest w wesołych miasteczkach - po uderzeniu młotkiem w coś a'la grzybek w górę leci coś innego. Im mocniej się uderzy tym wyżej leci. Ja nie zagrałem. Bałem się, że coś pójdzie nie tak. Nie wiem co. M. spróbowała. Poszło jej całkiem nieźle.
Po chwili pojawiły się drzwi do innej sali. Wyglądało to trochę jak kasyno. Ludzie grali w pokera, ruletkę. My chcieliśmy tylko usiąść przy jakimś stole. Było strasznie tłoczno. Zauważyłem tam N. i K.. Pomimo, że próbowałem z nimi porozmawiać oni zachowywali się tak, jakby mnie nie znali. Po chwili pojawił się też B. okazało się, że jest właścicielem tego miejsca. Tu sen się urwał. Wyszedłem i nie pamiętam co było dalej. Później dowiedziałem się tylko, że szkoda iż tak szybko wyszedłem, bo z B. rewelacyjnie się rozmawiało.