Byłem nad morzem. Zdecydowanie nad polskim morzem - wnioskuję po pogodzie i plaży. Nie wiedzieć dlaczego postanowiłem pójść oddać krew. Stacja krwiodawstwa mieściła się w olbrzymim dość ponurym budynku. Oddałem tyle ile miałem. Jak się okazało igłę wbijała we mnie moja ciocia. Warunki w tym 'gabinecie' nie były zbyt przyjemne. Po zakończeniu całej procedury nie mogłem znaleźć wyjścia z budynku. Jego ogrom mnie przytłaczał. Znalazłem się w czymś w rodzaju sali lodowej, tam też spotkałem kilku znajomych. Nie pamiętam o czym mówiliśmy. Wtedy jednak zauważyłem, że nie otrzymałem czekolad po oddaniu. Nie chciałem jednak wracać, bo obawiałem się, że się zgubię. W końcu znalazłem wyjście. Był jesienny wieczór. Na czymś w rodzaju dziedzińca spotkałem starszego mężczyznę. Powiedział mi, że powinienem jednak wrócić po czekolady. Zaprowadził mnie do budynku, poprowadził po korytarzach, po czym zniknął. Nie mogłem znów znaleźć drogi. Ani powrotnej na zewnątrz, ani do gabinetu.

Znów było piłkarsko. Ponownie miało to związek z Lechem, tym razem z meczem z Deportivo. Jakimś cudem znalazłem się na boisku, co więcej byłem piłkarzem Kolejorza. Z samej gry pamiętam niewiele, poza tym że w pewnym momencie dość ostro sfaulowałem przeciwnika. A w zasadzie przeciwniczkę, bo właśnie po tym faulu zorientowałem się, że w drużynie przeciwnej występują same dziewczyny. W dodatku dość ładne. Co do faulu, to moja rywalka już się z murawy nie podniosła. Co było dalej nie pamiętam.