Byłem nad morzem. Zdecydowanie nad polskim morzem - wnioskuję po pogodzie i plaży. Nie wiedzieć dlaczego postanowiłem pójść oddać krew. Stacja krwiodawstwa mieściła się w olbrzymim dość ponurym budynku. Oddałem tyle ile miałem. Jak się okazało igłę wbijała we mnie moja ciocia. Warunki w tym 'gabinecie' nie były zbyt przyjemne. Po zakończeniu całej procedury nie mogłem znaleźć wyjścia z budynku. Jego ogrom mnie przytłaczał. Znalazłem się w czymś w rodzaju sali lodowej, tam też spotkałem kilku znajomych. Nie pamiętam o czym mówiliśmy. Wtedy jednak zauważyłem, że nie otrzymałem czekolad po oddaniu. Nie chciałem jednak wracać, bo obawiałem się, że się zgubię. W końcu znalazłem wyjście. Był jesienny wieczór. Na czymś w rodzaju dziedzińca spotkałem starszego mężczyznę. Powiedział mi, że powinienem jednak wrócić po czekolady. Zaprowadził mnie do budynku, poprowadził po korytarzach, po czym zniknął. Nie mogłem znów znaleźć drogi. Ani powrotnej na zewnątrz, ani do gabinetu.

Znów było piłkarsko. Ponownie miało to związek z Lechem, tym razem z meczem z Deportivo. Jakimś cudem znalazłem się na boisku, co więcej byłem piłkarzem Kolejorza. Z samej gry pamiętam niewiele, poza tym że w pewnym momencie dość ostro sfaulowałem przeciwnika. A w zasadzie przeciwniczkę, bo właśnie po tym faulu zorientowałem się, że w drużynie przeciwnej występują same dziewczyny. W dodatku dość ładne. Co do faulu, to moja rywalka już się z murawy nie podniosła. Co było dalej nie pamiętam.

Dzisiejszy sen jest dwuczęściowy. Najpierw dowodziłem czymś w rodzaju oddziału partyzanckiego. Może to za dużo powiedziane, ale z pewnością przygotowywałem się w raz z grupką 'towarzyszy broni' do jakiegoś ataku. Mieliśmy nawet jakiś wojskowy pojazd. Wszystko to działo się w lesie, przy wyjściu na Maltę. W pewny momencie podeszła do mnie dziewczyna. Półnaga zresztą. I ona jest jakby przejściem do drugiej części.
Jednak zanim nastąpi ciąg dalszy, parę słów o niewieście. Bo było to dziewczę, które prosiło o drobne na piwo na Starym Rynku. Nie da się ukryć, że zapadła mi w pamięć. Była taka pozytywna i prawdziwa. I nie szkodzi, że potraktowała nas jak kosmitów. Jakoś ją polubiłem, co zresztą widać, bo po jednym spotkaniu w moich snach na ogół się nie bywa ;)
Wracając do snu i drugiej części. Po spotkaniu ze znajomą nieznajomą (wyglądała trochę w tym śnie jak nimfa), zacząłem brać udział w jakimś wyścigu. Składał się on z 3-4 części. I tu zaczyna się coś niesamowitego - w miarę moich przemyśleń części się zmieniały. Jedną na pewno było bieganie. Miało być też pływanie, ale gdy zdałem sobie sprawę, że nie pływam wystarczająco dobrze zmieniłem je na jazdę na rowerze. Był też jeszcze jeden element, którym była piłka nożna. To miał być finał, w którym wzięły by udział 4 najlepsze zespoły po dwóch poprzednich konkurencjach. Skąd zespoły? Bo w między czasie stwierdziłem, że sam nie wytrzymam kondycyjnie i dobrze by było zrobić sztafetę. Pierwszy raz w jakiś dziwnie świadomy sposób wpływałem na sen. Całkiem to przyjemne uczucie.

Za dużo 'Dextera'. Dzisiaj byłem w Miami. Miałem do rozwiązania sprawę, morderstwo. Nic dobrego jednak z tego nie wynikło, skończyło się dwoma kolejnymi trupami. Wśród nich była osoba która mi pomagała - ten Japończyk z 'Dextera'. Sam o mały włos nie zginąłem, jakoś udało mi się uciec. Ale dowiedziałem się, że morderczynią była kobieta. Jaki był jej związek z całą sprawą i ze mną (bo jakiś miała) już nie pamiętam. Całość skończyła się na herbatce u księdza. Były tam wszystkie najbliższe mi osoby.
Nie sądziłem, że ten serial tak się odbije na mojej psychice. Ale nie ma się czemu dziwić, bo pierwszy raz zdarzyło mi się w jakimś dziele znaleźć tyle postaci które mają w sobie coś ze mnie. Jakby to pozbierać do kupy to bym wyszedł prawie ja. Cóż, przynajmniej każdy odcinek dostarcza mi pewnych przemyśleń na temat mojej osoby. Wniosek na razie jest taki, że potrzebuję zmiany.

Chyba tak dobrze we śnie się jeszcze nie bawiłem. Podróżowałem czymś w rodzaju pontonu po rzece. Teoretycznie była to Warta, jakoś tak w okolicach odcinka, gdzie wpada do Odry. W praktyce rzeka ta była jednak większa i bardziej rwąca. Czułem się w tym wszystkim jak dziecko na rollercoasterze. Tyle tylko, że to było mniej przerażające niż górskie kolejki. I do tego bajecznie piknikowa pogoda. Szkoda, że takich rzeczy nie da się robić w prawdziwym świecie...