Dzisiejszy sen jest dwuczęściowy. Najpierw dowodziłem czymś w rodzaju oddziału partyzanckiego. Może to za dużo powiedziane, ale z pewnością przygotowywałem się w raz z grupką 'towarzyszy broni' do jakiegoś ataku. Mieliśmy nawet jakiś wojskowy pojazd. Wszystko to działo się w lesie, przy wyjściu na Maltę. W pewny momencie podeszła do mnie dziewczyna. Półnaga zresztą. I ona jest jakby przejściem do drugiej części.
Jednak zanim nastąpi ciąg dalszy, parę słów o niewieście. Bo było to dziewczę, które prosiło o drobne na piwo na Starym Rynku. Nie da się ukryć, że zapadła mi w pamięć. Była taka pozytywna i prawdziwa. I nie szkodzi, że potraktowała nas jak kosmitów. Jakoś ją polubiłem, co zresztą widać, bo po jednym spotkaniu w moich snach na ogół się nie bywa ;)
Wracając do snu i drugiej części. Po spotkaniu ze znajomą nieznajomą (wyglądała trochę w tym śnie jak nimfa), zacząłem brać udział w jakimś wyścigu. Składał się on z 3-4 części. I tu zaczyna się coś niesamowitego - w miarę moich przemyśleń części się zmieniały. Jedną na pewno było bieganie. Miało być też pływanie, ale gdy zdałem sobie sprawę, że nie pływam wystarczająco dobrze zmieniłem je na jazdę na rowerze. Był też jeszcze jeden element, którym była piłka nożna. To miał być finał, w którym wzięły by udział 4 najlepsze zespoły po dwóch poprzednich konkurencjach. Skąd zespoły? Bo w między czasie stwierdziłem, że sam nie wytrzymam kondycyjnie i dobrze by było zrobić sztafetę. Pierwszy raz w jakiś dziwnie świadomy sposób wpływałem na sen. Całkiem to przyjemne uczucie.

Za dużo 'Dextera'. Dzisiaj byłem w Miami. Miałem do rozwiązania sprawę, morderstwo. Nic dobrego jednak z tego nie wynikło, skończyło się dwoma kolejnymi trupami. Wśród nich była osoba która mi pomagała - ten Japończyk z 'Dextera'. Sam o mały włos nie zginąłem, jakoś udało mi się uciec. Ale dowiedziałem się, że morderczynią była kobieta. Jaki był jej związek z całą sprawą i ze mną (bo jakiś miała) już nie pamiętam. Całość skończyła się na herbatce u księdza. Były tam wszystkie najbliższe mi osoby.
Nie sądziłem, że ten serial tak się odbije na mojej psychice. Ale nie ma się czemu dziwić, bo pierwszy raz zdarzyło mi się w jakimś dziele znaleźć tyle postaci które mają w sobie coś ze mnie. Jakby to pozbierać do kupy to bym wyszedł prawie ja. Cóż, przynajmniej każdy odcinek dostarcza mi pewnych przemyśleń na temat mojej osoby. Wniosek na razie jest taki, że potrzebuję zmiany.

Chyba tak dobrze we śnie się jeszcze nie bawiłem. Podróżowałem czymś w rodzaju pontonu po rzece. Teoretycznie była to Warta, jakoś tak w okolicach odcinka, gdzie wpada do Odry. W praktyce rzeka ta była jednak większa i bardziej rwąca. Czułem się w tym wszystkim jak dziecko na rollercoasterze. Tyle tylko, że to było mniej przerażające niż górskie kolejki. I do tego bajecznie piknikowa pogoda. Szkoda, że takich rzeczy nie da się robić w prawdziwym świecie...

Byłem na jakimś polu, miałem coś tam robić tylko nie pamiętam dokładnie co. Chodziłem z M. (znów inna 'M.') wokół tego pola szukając miejsca, w którym mamy pracować. W pewnym momencie poczułem uwieranie w bucie. Nic sobie z tego nie robiłem, aż do momentu, gdy uwieranie zaczęło się nasilać i przerodziło się w ból. Wtedy ściągnąłem buta. I tu zaczyna się moment najciekawszy - moment ściągnięcia buta = moment przebudzenia = moment gwałtownego odkrycia kołdry. Ale to jeszcze nie koniec. Po tym, jak się odkryłem kołdrę dostrzegłem robaka wędrującego po moim łóżku, o kształtach, które spokojnie mogły zapewnić owe uwieranie (krzyżówka świerszcza, karalucha i skorpiona). Szedł sobie prosto przed siebie, a gdy łóżko się skończyło on... dalej szedł, po takim jakby czerwonym dywanie. Gdy uświadomiłem sobie, że jest to wytwór mojej wyobraźni, zniknął. Co ciekawe, śniło mi się już wcześniej coś podobnego i to parokrotnie, np. że mnie mrówki obchodzą. Wtedy jednak po obudzeniu odczuwałem dyskomfort i nie chciałem zasypiać. Dzisiaj tak nie było. Zasnąłem dalej spokojnie.
Drugi sen był trochę dziwny. Przyjechał W., chciałem mu coś pokazać na naszej-klasie. Komputer miałem w lesie, więc do niego poszliśmy. Jak się okazało na nk miałem jedną wiadomość i pewna koleżanka dodała zdjęcie. Wchodzę dzisiaj na nk, a tam czeka jedna wiadomość i jest też to zdjęcie... I chociaż zdjęcie widziałem zanim poszedłem spać, to jednak motyw z wiadomością dziwny.

Był dzień dość pogodny. Jechałem tramwajem, a w zasadzie go prowadziłem. Do pewnego momentu wszystko było dobrze, jeśli chodzi o czas i przestrzeń. Jechałem przez rondo Śródka, chciałem zatrzymać się na przystanku, jednak nad swoim pojazdem nie panowałem, zatrzymał się sam dopiero tuż za nim. Dalsza droga była niemożliwa - przede mną ukazał się uszkodzony tramwaj. Po krótkim postoju mój pojazd, tym razem prpo mojej decyzji skręcił w prawo. Na tym realny czas i przestrzeń się kończą, bo zaczęliśmy jechać lasem. Zaśnieżonym lasem. Na pierwszym przystanku zaatakował mnie niedźwiedź polarny, jednak szybko ruszyłem z tego miejsca. Pasażerów już nie było. Nie wiem gdzie się podziali. Drugi postój był przymusowy. Moją drogę zawaliło drzewo. Wyszedłem z tramwaju by obadać sytuację. Jakiś mężczyzna, przypominający drwala, powiedział, że po lesie grasuje dzik. I faktycznie grasował. Musiałem uciekać. I chociaż udało mi się przed nim schronić trafiłem wprost na wspomnianego wcześniej niedźwiedzia polarnego. Ten zaczął gryźć moją rękę. Najbardziej z tego wszystkiego utknął mi w pamięci fakt, iż niedźwiedź miał jednego kła rosnącego poziomo. Udało mi się wyzwolić z jego szczęk. Obudziłem się.
Nie będę tego snu interpretował. To wyższa szkoła jazdy jest chyba. Bo jeśli wziąć pod uwagę położenie lasu, to wchodzi na to, że to Politechnika. Ale to chyba zbyt daleko idąca metafora. Zresztą kluczem jest raczej wspomniany kieł, niedźwiedź i dzik.
Wcześniej śniło mi się, że rozmawiałem z S. na temat M. (muszę zmienić określenia niektórych osób, bo choć dopiero drugi raz używam liter, to już 'M.' odnosi do kogoś innego niż ostatnio). Sen nie dziwny, biorąc pod uwagę co ostatnio zaprząta moją głowę. Szkoda, że nie pamiętam dokładnie tej rozmowy. Może i sen nie powie mi o mnie, czy o moich przemyśleniach więcej niż wiem. Ale pokazać co ważniejsze myśli już może. Tylko trzeba spamiętać właśnie takie szczegóły jak przebieg rozmowy. Może następnym razem.
W ogóle spisywanie snów pod koniec dnia nie jest dobrym rozwiązaniem. Szczegóły bezlitośnie uciekają...